* ( 425 - تولد حاجى پرويز خان ، شاعر بابادى چهارمحلى بختيارى ) * وى از شعراء ناحيه چهارمحل اصفهان و معاريف رجال آن سامان بوده ، و شرح احوالش در كتاب « تاريخچهء دو قرن اخير شعرا و عرفاى چهارمحل و بختيارى » بدين عبارت نوشته ( در ص 88 ) : پرويز . اسمش نيز پرويز ، معروف بحاجى ميرزا پرويز خان ، از بزرگ‌زادگان و خوانين مهم طايفه بابادى بختيارى هفت لنگ بوده ، تولدش در سال 1231 هجرى قمرى در بختيارى و وفاتش در سال 1301 هجرى قمرى در سن هفتادسالگى در مكه معظمه اتفاق افتاده است . اين شخص علاوه بر طبع سرشار و احاطهء كامل بر علوم ادبى ، از كليه علوم متداولهء زمان مانند تاريخ و جغرافيا و ساير علوم عربيه از قبيل صرف و نحو و فقه و اصول و منطق و معانى و بيان ؛ اطلاعاتى كافى و معلوماتى وافى اندوخته بوده است . در نويسندگى نيز يد طولائى داشته و بكليه فنون نثرنويسى و منشآت زمان خويش آشنائى كامل پيدا نموده و متبحر بوده است ، به‌طورىكه يكى از علل مهمه ترقى و پيشرفت حسينقلى خان ايلخانى وجود او بوده ، و در تمام مراحل زندگى او را جزء ملا زمان و نديمان و حتى يكى از بزرگترين راهنمايان او بوده است . اشعارش بسيار ولى جز اين چند قطعه از او بدست نيامد ، از بديهه‌سرائى و حضور ذهن مشاراليه نيز داستانها بر سر زبانها است ، من‌جمله رباعى زير را معروف است در حضور حسينقلى خان ايلخانى در مورد مسافرتى كه بدون وى نموده بوده فىالبداهه سروده : هرگز سفرت چنين دلاويز نبود * و اسباب نشاط از همه چيز نبود نيكو سفرى بود ولى نقصى داشت * آن بود كه همراه تو پرويز نبود ايضا مخمسى است معروف كه در مدح مولاى متقيان و امير مؤمنان اسد اللّه الغالب على بن ابى طالب سروده است ، بدين مطلع : گسترده بگلزار صبا ديبهء اطلس * وان ديبه اطلس همه از قاقم و املس هر لاله نوخاسته و هر گل نارس * آن شكل مربع شده و اين طرز مخمس و اين طرز مسبع شده و اين شكل مسدس « الخ »